باز هم روزمرگیِ محض

در دو ماه و نیمی که وارد دانشگاه علامه شده ام ، با افراد زیادی آشنا شدم ، بعضی از آنها را خیلی خوب ، بعضی از آنها را خیلی بد و بعضی از آنها را متوسط پنداشتم .

حدودا همین مقدار زمان نیاز داشت تا به یک موضوع جالب پی ببرم : دیگران کاری را که تاثیرش به شما میرسد را انجام میدهند ، به خاطر اینکه آن کار جزئی از وجود و شخصیتشان است ، و هیچ مسئله شخصی در میان نیست .

چند مثال کوتاه بزنم :

وقتی که شما در حال عبور از خط عابر پیاده هستید و اتوموبیلی برای شما توقف نمی کند ، و در عوضش بوق میزند و فحش میدهد ، لازم است که بدانیم مشکل ایشان با شما نیست ، این شخصیتِ اوست . مطمئنا من و شما با اینگونه افراد در زندگی برخورد داشته ایم ، و پس از مدتی به وضوج برایمان روشن بوده که شخصیت بدِ ایشان او را به رعایت نکردن حقوق شهروندی و بوق زدن و فحش دادن وادار ساخته است و اگر کسی از ایشان بوق و فحش بخورد ، مشکل از او نیست و مشکل از این شخص است .

در همین دوره کوتاه در علامه بود که یکی از دوستان در نظر من بسیار ناشیرین (ناشیرین یعنی شخصی که ترجیح میدهی تنها باشی تا با ایشان باشی) ، شناخته شد . اما حدودا دو ماه و نیم طول کشید تا بفهمم کارهایی که ایشان در حق من میکند و باعث آزردگی خاطر من میشود ، به دلیل مشکل شخصی ایشان با من نیست ، بلکه این فقط شخصیت ایشان است .

در همین دوره دو ماه و نیمه هم ، با بعضی دوستان آشنا شدم که آنقدر مهربانانه و دوست داشتنی رفتار میکردند که نمیتوانستی فکر کنی که برایشان فرد بسیار مهمی نیستی ، اما پس از مدتی در می یافتی که ایشان هم شخصیتشان اینگونه مهربان و دوست داشتنی است و اگر به شما با صمیمیت و مهربانی مینگرد ، به دلایل شخصی ای نیست ( نمیگویم در همه موقعیت ها اینچنین است ، اما افراد زیادی را میشناسم که با شما مهربانانه و دوستانه برخورد میکنند و این به دلیل این نیست که شما برای ایشان انسانِ خیلی خاصی هستید ، بلکه این فضایل اخلاقی که ایشان از خود بروز میدهند ، از شخصیتشان ناشی میشود )

خلاصه امر اینکه ، در میانِ این روزمرگی ها و رفتن و آمدن ها به دانشگاه و خستگی ها ، میشود به نکات جالبی برخورد ، نکاتی که گاهی به ما کمک میکنند بفهمیم که اگر روزی کسی بی دلیل موجه نسبت به ما رفتارِ نامناسبی از خود بروز داد آن را به پای شخصیت بدشان بگذاریم (و بیخود به فکر فرو نرویم که چرا مستحق رفتارِ بدشان بوده ایم) و اگر کسی نسبت به ما رفتار خوبی از خود بروز داد ، آن را به پای خاص و مهم بودنِ خود ننویسیم .

پی نوشت : آمدم بگویم آنکه شخصیت مهربان و زیباتری دارد از اینکه اینگونه است لذت بیشتری میبرد تا کسی که شخصیت بد و ناشیرینی دارد ، اما با توجه به شناخت نسبی که از چند تن از این افرادِ ناشیرین دارم ، میدانم که بسیاری از آنها هوشیارانه این شخصیت را انتخاب کرده اند و ممکن است از آن لذت هم ببرند .

اشتراک گذاری :

دیدگاهتان را بنویسید